يادداشت هاي يک ادم معمولي

به دلايل زيادي، دارم وبلاگم رو تغيير ميدم و به بلاگفا ميرم...از همه ي دوستاني که لطف کردند و به من لينک دادند خواهش ميکنم لينک رو تصحيح بفرمايند!قالب وبلاگ جديد موقته و تا وقتي که يک قالب مناسب پيدا کنم...

ادرس جديد: http://www.m-ebrahimy.blogfa.com

            اين روزها سخن بسيار مي گويند، از ضربتي که بر سيماي دين فرود امده و از ضارب بي رحم و مرتد! خاتمي!
در هر اتفاق مورد اختلاف، ميتوان دو رويه در پيش گرفت، نخست راه کتمان و انکار و دوم راه برهان و استدلال.
ما انقدر به راه نخست خو گرفته ايم که حتي فکر چرخاندن قلم و بيان برهان، بر ما سخت مي نمايد؛اما بگذاريد اين بار سنت بر شکنيم...
خاتمي به سفر رفت،ميگويند با يک خانم دست داد،خاتمي کافر شد! ماجرا همين است...
گاهي انقدر با کلمات بازي ميکنيم که يادمان مي رود از چه سخن ميگوييم.
 از چه دفاع ميکنيم؟ از دين؟ از کدام دين؟
از همان ديني که مهر و دوست داشتنش مطلع بود و مورد سفارش و امروز نفرتش بيرق کاروانيان! ديروز دوست داشتن توحيد بود و امروز اشدمن الشرک!؟
از چه دفاع ميکنيم؟
از همان ديني که نيکو نشان دادنش اصل بود و امروز فرع! ديروز نوازش بود و امروز...
ما را چه ميشود؟
ايا اهميت وهن و عزت دين،از زکات بستن بر اسب نيز کمتر است؟
دلمان را در اين دنياي نفرت از دين به چه خوش ميکنيم؟ به لمس نکردن دستان يک دختر کنجکاو به دين؟
من دين شناس نيستم اما انسانم و پيامبر در وجود من است؛ رسول باطني ام انقدر مي فهمد که در بديهيات شک نکند...
خاتمي به جمع کساني رفت که نزاکتشان با ما متفاوت است، نهراسيد! نزاکتشان از نوع شرک نيست! از نوع ادب است.
واقعا ابلهانه است که اگر خاتمي به عنوان يک دين دار،دست از مقابل يک دست محبت اميز و کنجکاو مي کشيد امروز تکريمش مي کرديم و حال چون به رسم ادب و به قصد جلوگيري از ايجاد نفرت،  دست دراز شده اي را پاسخ گفته،تکفيرش ميکنيم!
ما را چه ميشود؟

                 پينوشت1: ميدانم اين هياهو از لطف ترسايان است...نه ترسايان از معبود بل ترسايان از حقيقت...پس  سخن از سر درد يود و نه از سر اصلاح!
 پينوشت2:اصل اين ماجرا محل شک است  و نگارنده به دنبال بهانه اي براي گفتن اين دست ياداوري ها بوده...

            لينک هاي مرتبط:
يادداشت محمد علي ابطحي
تکذيب دفتر خاتمي
فتواي ايت الله جناتي

اما باز هم جز دروغ به خود مگر چاره اي هست؟
سالهاست عادت کرده ام براي خراب نشدن نگاهم و تشديد نشدن تنگ بيني هايم و حتي له نشدن اعتماد به نفسم باز هم بگذرم! از ناسزا گفتن به راننده ي جلويي، از نگاه هرز به تار موي بلوند از شال بيرون افتاده، از دروغ براي سکه اي بيشتر نيز ميگذرم!
حال که ميگذريم چه باک که دست به دست شدن فيلم بالا و پايين رفتن اعضا و جوارح زهرا امير ابراهيمي را هم به حساب يک کنجکاوي شيرين بگذاريم!
چاره اي جز بستن چشم به روي واقعيت نيست!
من نيز از آسمان نيامده ام! همين ديروز بود که...

 (دوستاني که نظر مينويسند ميتونند پاسخشون رو از همين قسمت نظرات بخونند!)

يکي از موانع جامعه ي ما در مسير پيشرفت و رونق، مواجهه با هر چيز جديد و پيچيده از پشت عينک توهم و نظريه ي توطئه س! هميشه فکر ميکنيم يه عده ي ادم قوي و بي وجدان، اونهم نا مرئي وجود داره که ميخواد همه چيز ما رو ازمون بگيره و موجوديت ما رو زير سوال ببره! اون موجود هم ميتونه کار و کاسبي اصغر اقا رو از رونق بندازه،هم گوجه فرنگي رو در سراسر کشور گرون کنه و هم...
البته در اينکه ما ايراني ها ذاتا ادمهاي دشمن پروري هستيم حرفي نيست،اما به نظر مي رسه اين نوع برخورد با مشکلات ناشي از ناتواني و راحت طلبي ماست، چون خيلي راحت گناهمون رو به دوش کسي مينداريم که اصلا وجودش زير علامت سواله، چه برسه به توانايي براي اعاده حيثيت!
اصلا اگر هم اين نظريات درست باشه يه مشکل بزرگتر پيش مياد! چرا همه با ما دشمنند؟ چرا همه با همه دشمن نيستتد؟ شايد چون ما خيلي مظلوم و درست کاريم؟!!!

2.يادمه از اولين انشا هايي که منو در سالهاي "بابا اب داد" دست به قلم کرد انشاي معروف"علم بهتر است يا ثروت ؟"بود! اون سالها کمتر کسي ميتونست در بهتر بودن علم شک داشته باشه! همه در کلاس متفق القول بودند که علم بسيار ارزشمند تر است و براي توجيه نظري که الزاما ميبايست داشته باشند هزار و يک دليل ريز و درشت ذکر ميکردند!

اين روزها نه معلم کلاس، که معلم هستي من رو به نوشتن اين انشا وادار کرده! اما هنوز اون ترس بچه گانه لابلاي جوهر قلمم پنهانه! نميدانم از خود بنويسم و با از انچه پيشينيان گفته اند بنويس! انگار کمي شجاع تر شده ام...

(دوستاني که نظر مينويسند ميتونند پاسخشون رو از همين قسمت نظرات بخونند!)

از وقتي ياد گرفتم که به دور از تعصب به دنياي اطرافم نگاه کنم هميشه خوشحال نبودم که در يک جامعه ي شرقي به دنيا اومدم! هر چند براي اينکه حوصله نداشتم  براي همه توضيح بدم که من غرب زده(به اصطلاح امروزي) نيستم اين موضوع رو پنهون ميکردم!
حقيقتش اينه که من نه اسير تکنولوي غربم و نه ارزومند ازادي هاي اونجا و نه از ايراني بودن خودم بيزارم!
فقط و فقط دوست داشتم تو يه محيط غير شرقي بودم چون از هر چي شرقي بازيه بدم اومده!
از اينهمه تعصب و حساسيت هاي بيجا، اينهمه دروغ که به اسم دين ميگيم، اينهمه سنت گرايي و وابستگي هاي احمقانه به گذشته و ترس از بريدن از خاطرات...
اين شرقي بازي هايي که گاهي بهش افتخار هم ميکنيم براي من يکي باعث تاسفه... به خصوص وقتي حس ميکنم حتي گاهي با زندگي تو اين محيط‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍ توانايي تغيير رو هم از دست ميديم و يا حداقل تلاشمون زمان زيادي تا رسيدن به هدف، لازم داره...

پينوشت : ديروز عصر وقتي تو ميدون هفده شهريور(البته نه از نوع ژاله سابق!!) يک برادر رو ديدم که چنان دوست پسر خواهرش رو ميزد که احتمالا الان زير دست نکير و منکره داغم دوباره تازه شد...

امتحان دانشگاه ازاد داده شد و تنها چيزي که رو دستم موند يک فقره انگشت بريدس که در سفر بدست اومد! تا اولين فرصت که توانايي تايپ پيدا کنم توجه شما را به يک تصوير زيبا از انگشت بريده ام جلب ميکنم!!!

دو.چند شب پيش به طور کاملا اتفاقي و براي چند ساعت مهمون يک خانواده بهايي شدم! شايد عجيب باشه که من تا حالا چنين معاشرتي رو تجربه نکرده بودم وتنها ايده ام اين بود که هيچ کس رو به صرف داشتن عقيده ي خاص مرتد و نجس ندونم...من هر انساني روقبل از هر چيز انسان ميدونم و بس!
توي اون مهموني همه چيز خيلي عادي بود و اونقدر برخورد ها دوستانه بود که گاهي متعجب ميشدم...البيه منظورم اين نيست که انتظار داشتم با يه سري ادم شاخدار مواجه بشم اما فکر ميکردم کمي محتاطانه باهام رفتار بشه...
فقط حس کردم حواسشون به منه که چاييم رو ميخورم يا نه!
اون شب بهانه اي شد تا يه فکر قديمي بازم به سراغم بياد که چرا ما مسلمونا فقط بلديم دور خودمون حصار بکشيم؟
چرا ياد گرفتيم هيچکسو غير خودمون ادم حساب نکنيم و يا حتي نجس بدونيم؟ اصلا به نظر خود من خيلي از اموزه هاي بهاييت قطعا غلطه اما مسخره تر اينه که ما کسي که مثل خودمون فکر نميکنه رو انکار ميکنيم!
بهمون ياد دادن همه، غير مسلمون شيعه ي اثني عشري با درخت پرتقال هيچ فرقي نمي کنند!فقط بلديم شعار وحدت بديم اما حتي به مسيحي ها که سهله به مسلموناي ساير مذاهب يه جوري نگاه ميکنيم که انگار قراره پنج دقيقه ديگه برن جهنم! حالم از اينهمه خودخواهي خودمون بهم ميخوره...

سه.اخر اينهفته امتحان ارشد دارم...البته انگار دارم ميرم پيک نيک!!
خدايا! کمي استرس به اين بنده حقير عطا فرما!!!

چهار.اين بار بعلت اينکه يک کوه کاغذ جلوي ما ريخته شده که اماده ي نوشتن است و هر لحظه ما را با چشمکي به سوي خود فرا ميخواند سخن کوتاه کرده و غيرسياسي ميشويم!!!!